Terug van weggeweest

En we zijn terug van weggeweest na een periode waar ik niet te veel ga over uitweiden.
Belangrijkste is dat ik de strijd tegen de vervuiling weer helemaal aan ga en jullie mee mogen lezen hoe dat al dan niet zal lukken.

Binnenkort dus meer...

Zwerfvuil

Een tijd geleden meldde ik me aan bij 'Mooimakers'. Een Vlaams initiatief om mensen te stimuleren hun buurt proper te houden/maken. Een vriendin was al ingeschreven en ik vond het zo leuk dat ik mezelf  ook maar aangemeld heb.
Ik duidde op hun site een deel aan dat ik graag zelf 'mooi' wil houden en bestelde een aantal attributen zoals grijptangen en een fluo hesje voor de jongste dochter. Ze verzenden dat gratis als je je engageert.

De idee is dat we (ikzelf en mijn twee jongste telgen) elke week een ronde doen in de buurt. In het begin was dat erg onwennig en voelde ik me niet erg op mijn gemak. Ik schrok ook van de hoeveelheid zwerfvuil die bij ons in de buurt te vinden is. Dat ik daarvoor zelf vuilzakken moest kopen vond ik best een beetje absurd en dus contacteerde ik de Stad Antwerpen. Daar werd ik geregistreerd, verzekerd en er kwam een vriendelijke medewerker langs met nog wat spullen en uitleg.

Ik ben nu dus officieel straatvrijwilliger met mijn eigen badge en jasje. Doordat ik de rode zwerfafval zakken gebruik zijn mensen ook niet meer achterdochtig. Het voelt veel beter dan voordien.

Gisteren liepen we een ronde, kwamen fijne mensen tegen, kropen in en op de berm en verzamelden zeker 25 blikjes, een schoonmaakzwabber en heel veel plastic verpakkingen. Nu het vakantie is, is het een goede reden om eens buiten te komen met de kinderen. De speeltuin in de buurt is ons volgende project. Misschien klinkt het wat gek maar ik kijk er eigenlijk best naar uit.

koffiefilter

Het staat zeker al twee jaar op mijn to-do lijstje. Koffiefilters maken.
Heel lang gebruikten we een Nespresso-machine. Ik kreeg hem ooit cadeau van de echtgenoot en ben er nog steeds heel blij mee. Voor dat extra verwen koffietje is hij zeker excellent. Maar zoals iedereen weet ook heel milieuvervuilend door de cups. En ook al breng ik de cups netjes binnen voor recyclage, het is en blijft overbodige productie.

We maken 's ochtends dus gewoon koffie met een filter. Niet meer in de elektrische machine want die sneuvelde een paar weken geleden, maar gewoon op de thermoskan met heet water uit de fluitketel. Hoe romantisch is dat?

En ook al zijn we dan al heel milieubewust bezig, toch wou ik al lang eens een katoenen filter maken.
Met behulp van een overlock machine is dat zo gepiept en dus heb ik me er even aan gezet. Hier de instructies:



Neem een dubbel stuk katoen en leg er een papieren filter op. Zorg dat de naden mooi overeen komen.



Knip met 1 cm extra naaiwaarde rond de filter



Dan werk je de randen af met de overlock. Begin eerst met de bovenrand en stik dan pas de zijnaden aan elkaar.



Naai de draden die over blijven mooi in en knip ze af



Ziezo, klaar



Geen zin, tijd of aanleg om te naaien? Ze zijn ook online te koop.

Oorstokje

Een oorstokje of wattenstaafje kennen we allemaal. Meestal zijn ze gemaakt van plastic en katoen en soms ook van hout en katoen.
De meeste mensen denken dat ze oorstokjes nodig hebben voor hun dagelijkse hygiëne maar dat blijkt niet zo te zijn als je het internet er eens op naleest. Oorstokjes kunnen schadelijke gevolgen hebben voor je oor en er belanden regelmatig kinderen in het ziekenhuis door het verkeerd gebruiken van de stokjes.

Oorsmeer zorgt er voor dat onze gehoorgang vochtig blijft en dat het vuil dat zich opstapelt, naar buiten wordt gedreven. Het smeer heeft tevens een antibacteriële functie. Met andere woorden: het houdt ons oor gezond. Te diep in de gehoorgang 'kuisen' is dus zeker geen goed idee.

In Frankrijk wordt na 2020, naast plastic borden, bestek en bekers, het oorstokje verboden. Tijd dus voor wat creatieve oplossingen want je zal maar in Frankrijk gaan kamperen en geen oorstokjes bij je hebben.




Deze Oriculi is een klein staafje uit bamboe dat je kan gebruiken om het overtollige oorsmeer te verwijderen van je oorschelp. Het is niet de bedoeling om de gehoorgang met het stokje te kuisen. Dat is uiteraard veel te gevaarlijk. En ik zou het ook niet laten rondslingeren als er kleine kinderen in de buurt zijn.
Ik kocht hem zelf voor (zoals je wel ziet) 4,5 euro bij Robuust en probeer hem even uit. Het is vreemd in het begin maar het went.

Frustratie

Binnenkort komt Plastic-free July er weer aan. Een maand om eens extra stil te staan bij onze plastic consumptie en actief deel te nemen aan het verminderen daarvan.
Ik bereid me alvast even voor. Kwestie van goed te starten op 1 juli. En alhoewel ik er al zeker drie jaar mee bezig ben en al flink wat gereduceerd heb, stuit ik steeds weer op diezelfde frustratie.

Vanmorgen weer hetzelfde gevoel want er moeten boodschappen gedaan worden. En dan denk ik dat even plastic-vrij aan te pakken, toch merk ik dat het veel moeite en organisatie vergt.

Punt 1: ik vind mijn plastic (jawel) potjes niet om te laten vullen bij de slager. Gevolg: slecht gezind, geïrriteerd, steek de schuld op echtgenoot.
Punt 2: we moeten eerst de stad nog in en dat in combinatie met boodschappen doen op twee     verschillende plaatsen is niet handig met de fiets. Gevolg: we nemen dus de auto.

In de winkel
Punt 3: yoghurt komt wel in glazen flessen maar deze hebben ook een plastic dop. (Misschien de firma eens over aanschrijven) Gevolg: ik koop ze met plastic dop.
Punt 4: bladerdeeg komt enkel in plastic verpakking en ik ga dat heus niet zelf maken. Gevolg: 2 pakken gekocht
Punt 5: geen eco-toiletpapier te vinden en al zeker niet onverpakt. Gevolg: gewoon toiletpapier met verpakking aangekocht.
Put 6: ik vraag me af waarom ik geen vleeswaren zou kopen als het hier allemaal te verkrijgen is. Met de auto nog eens naar de slager is ook milieubelastend. Gevolg: ik koop alles voorverpakt.

Daar moet iets aan veranderen.

1: ik steek de schuld niet meer op de echtgenoot. De bakjes lagen in de auto.
2: stad niet meer combineren met boodschappen doen
3: nog geen idee
4: bladerdeeg......dilemma
5: grote hoeveelheden onverpakt proberen te scoren
6: dinsdag of woensdag naar de markt!

Zo, kijken of dat lukt.

Limonade

De allerlekkerste limonade maak je zelf! En zeker met dit weer is een heerlijk fris glas limonade niet te versmaden.

We gingen een paar weken geleden vlierbloesems plukken in het fort dichtbij huis. Nee, wacht, eerst vroeg ik een vriendin naar het recept voor vlierbloesemsiroop. Ik had het ooit van een nicht gekregen maar was vergeten waar ik het gelaten had. Niet echt handig, zo'n papieren receptje.

Dat plukken in het fort leverde ons een gigantische hoeveelheid bloesems op. En ook gigantische stuifmeelvlekken op onze kleren. Maar dat hoort er nu eenmaal bij. Ik had eerlijk gezegd geen flauw idee hoe veel we nodig hadden voor een paar liter siroop.



Daarna ontdeed ik de schermen van de stengels en overgoot ik de bloesems tot ze helemaal onder water stonden. Per liter water voegde ik nog een citroen bij. Met schil maar dan wel goed gewassen. Dit brouwsel liet ik 24u trekken.



Na 24u werd het water gezeefd en opgekookt met 1kg suiker per liter sap. Dan ging de siroop in de proper uitgekookte flessen.
1 fles is slecht geworden in de kelder maar de rest houdt het goed vol. Bij sommige flessen is een gelig randje maar dat blijkt stuifmeel te zijn en dus helemaal niet slecht.

Om er limonade van te maken gebruik je een deel siroop, 3 tot 4 delen spuitwater en een goede scheut citroensap. Heel fris en dorstlessend.
Smakelijk!!

Groentenzakjes

Na alle kritiek die gegeven werd over Trump en het terugtrekken uit het klimaatakkoord wil ik u even vragen diep in eigen boezem te kijken. Doen wij niet net hetzelfde? Gaan wij niet gezellig met zijn allen verder met de vervuiling van deze mooie aarde?

Ik erger me bijvoorbeeld blauw aan mensen die nog steeds plastic zakjes gebruiken om in de supermarkt hun groenten en fruit in te verpakken. Lieve mensen, dat is helemaal niet meer nodig! Dat is zo simpel op te lossen.
OK, ik pleit schuldig. Ik heb het zelf ook jaren gedaan en weet ook dat het gewoon een handigheid is en de meeste mensen daar verder niet bij nadenken maar ik ben een denker. En deze kritische geest kan er met haar verstand niet meer bij.

Daarom wil ik deze tip graag delen met het volk opdat wij eindelijk eens af zouden geraken van die vervelende plastic zakjes. Het is een klein gebaar maar als iedereen volgt zijn we goed bezig!

Als je naar de supermarkt gaat en je je herbruikbare tas mee neemt, probeer dan ook eens wat kleinere zakjes mee te nemen. Ik deed ze vroeger los in de boodschappentas maar was ze dan na het uitladen van de boodschappen vaak kwijt en moest er nieuwe aanschaffen. Ook niet bevorderlijk voor het milieu, denk ik dan.

Dus maakte ik een zakje en stak er mijn groenten-en fruitzakjes netjes in. Allemaal bij elkaar en overzichtelijk. Het zakje steekt standaard in de boodschappentas en wordt na het legen van de boodschappen weer aangevuld.

O ja, klein detail. De stickers die ik verzamel na het wegen van de groenten en fruit, kleef ik op een kladpapier dat ik mee neem van thuis. Aan de kassa wordt het, na het scannen,  meteen weg gegooid. Scheelt bij mij thuis weer een beetje afval.



Dit zijn de zakjes die ik heb. Sommige doorzichtig en andere niet. Drie er van heb ik bij Bioplanet gekocht en de rest zijn zakjes waar balletsloefjes en een pyjama in zaten. Allemaal wasbaar.



Alles overzichtelijk in het zakje.




Klaar!

Wie volgt??

Toiletgerief

Laten we het eens over toiletgerief hebben. Ik heb zelf altijd gedacht heel veel nodig te hebben. Op vakantie en verplaatsing had ik altijd gigantisch veel mee. Dingen die ik soms helemaal niet nodig had of in hoeveelheden die echt compleet overdreven waren. De meeste dingen zaten ook vol chemische stoffen en dus eigenlijk nog schadelijk ook.

Volgende week ga ik op tweedaagse naar Amsterdam voor een opleiding.
Dit is wat ik mee neem aan toiletgerief:

Links bovenaan een potje natriumbicarbonaat. Ik gebruik het om mijn tanden te poetsen en het helpt ook bij maagzuur. Daarnaast een stukje shampoo, een scheermesje met extra mesjes (die ik overigens gewoon ga thuis laten), een tandenborstel en een stuk zeep.
De steen onderaan links is een aluinsteen die ik als deodorant gebruik.

Ik kijk helemaal uit naar mijn tripje!

Marie

Ooit al van Marie Kondo gehoord?

Ik hoorde via een facebookgroepje over minimaliseren haar naam voor het eerst. Ze schijnt een boek te hebben geschreven over opruimen. Iets wat ik, zoals vele andere mensen, dagelijks doe. Saai, zou je misschien denken maar eigenlijk ruim ik best graag op. Het maakt mijn hoofd leeg en geeft me rust. De rommel wordt alleen steeds meer en meer omdat er ook steeds meer en meer binnen komt en veel te weinig terug buiten gaat.
Ik kan me best storen aan die rondslingerende spullen. Vooral als ze van mijzelf zijn en ik geen vast plekje gevonden heb om het op te bergen. De spullen van een ander leg ik gewoon in hun kamer of bureau en dan is het verder mijn probleem niet meer. Moeilijker wordt het in gedeelde ruimten zoals de badkamer of de keuken. Daar lukt het me niet om orde te scheppen. Misschien moeten we met zijn allen het boek eens lezen. Of kan ik het voorlezen als sprookje. Dat zou nog eens fijn zijn.

Maar nu willen jullie natuurlijk weten wat Marie te zeggen heeft. Wel, om eerlijk te zijn weet ik het niet precies want ik heb het boek nog niet gelezen. In grote lijn gaat het er over dat je de dingen waar je geen goed gevoel van krijgt weg doet.
Je legt al je spullen voor je neer en neemt ze een voor een vast en stelt jezelf de vraag: "Word ik hier gelukkig van?". Is het antwoord nee dan kan het weg.

Ik ging met mijn kleerkast alvast aan de slag. Erg gelukkig word ik precies niet van die stapel kleurrijke stofjes want ik deed zeker 50 kledingstukken weg.




Wat overblijft is zeker een even grote stapel maar dan wel kleding waar ik me goed in voel. De foto hieronder is uiteraard maar een klein deel van het geheel. De volgende stap wordt minimaliseren maar daar ben ik duidelijk nog niet aan toe.



Iemand interesse in kledij maatje 38-40? Steeds welkom om eens te komen snuisteren!

Boxer

De zoon groeit snel en zijn kleding is bijna niet bij te houden. Gelukkig hadden we al geminimaliseerd op zijn kleerkast wat veel kosten uitspaart. Minimaliseren doe ik overigens niet op ondergoed. Daar heb je veel van nodig zodat er niet constant gewassen moet worden en er ook steeds nog een proper exemplaar over is voor als je terug komt uit vakantie.
Maar het ondergoed is dus ook te klein en ik plande in mijn hoofd al een trip naar de kledingzaak voor een stapeltje kleurige boxers.
Helaas is de tijd beperkt en ben ik al blij dat er propere, iets te kleine exemplaren in zijn kast belanden. Geen tijd om te shoppen. Ik baal er een beetje van.

Vandaag, bij het sorteren van de was vond ik een boxer van de echtgenoot. Een kapotte boxer. Ik stond er even mee in mijn hand (hij was al gewassen en droog ;-)) toen ik plots een briljant idee kreeg. Daar kon ik toch een kleintje van maken?

Met de schaar, de overlock en de naaimachine ging ik aan de slag en maakte van een grote boxer een kleintje voor de zoon. Zo, dat is er al een, nu de andere 10 nog.

theelichtjes

Theelichtjes zijn iets van de echtgenoot. Ik kan hem geen ongelijk geven. Het brengt sfeer en gezelligheid in huis. Vooral in de koude wintermaanden zoals nu dus.
Alleen komen ze vaak met veel afval.
Gelukkig zamelt IKEA de aluminium schaaltjes terug in. Wat ze er mee doen weet ik niet maar ze worden in ieder geval gerecycleerd.

Dus als u nog eens naar IKEA gaat, vergeet dan vooral uw theelichtjes afval niet!

Spork

Onderweg eten is altijd een uitdaging als je geen afval aanvaardt. Meestal doet dat probleem zich in de zomer voor als ik met de kinderen ergens naartoe ga zoals een pretpark of een zwembad.
Bestek meesleuren is dan weer niet altijd even makkelijk. Voor ieder een bestek op zak hebben neemt veel plaats in beslag.

Al een hele tijd geleden vernam ik dat er zoiets bestaat als een 'spork'. Het klinkt als iets uit een Star-Trek film en eigenlijk ziet het er ook een beetje alien-achtig uit.
De spork is een kruising tussen een 'spoon' en een 'fork'. Dus tussen een lepel en een vork.
Prettig is dat ze allemaal mooi in elkaar passen en bijna geen plaats innemen in mijn handtas. Ze passen ook nog eens perfect in het snackdoosje van de kinderen. Wat wil een mens nog meer?

Ik vond er 7 op de rommelmarkt voor een luttele 50 cent. Kan je niet voor sukkelen, toch?

Kleerkast nummer twee

De zoon was dit keer aan de beurt en ook hij weet erg goed wat hij wil als het op kledij aan komt.
Voor hem is het shoppen het grootste obstakel, niet het uitsorteren van wat te klein is. Zowat de hele inhoud van de kleerkast ging op de stapel 'te klein' of 'niet mooi'.

De zoon groeit erg snel, zowel in de lengte als in de breedte. 'Nen bear van ne kerel' al is hij nog maar negen. Wat bovenkledij betreft is dat gemakkelijk maar broeken zijn vaak te lang als ze in de lende passen en meestal spannen jeansbroeken zo dat je er compassie mee krijgt. Maar hele dagen in een jogging rond lopen zie ik ook niet echt zitten.

Het plan was dus om de tweedehands winkel in de stad onveilig te maken. Ik dacht dat het wel handig zou zijn. Alles hangt er mooi volgens kleur bij elkaar. Alle jassen, broeken en T-shirten bij elkaar op rekken. Het enige wat je moet doen is de juiste maat vinden. Geen tijdverspilling, geen geldverspilling en vooral.....geen zeurende negenjarige aan je been.

De oogst was jammer genoeg klein. Tweedehands kledij in zijn maat is niet veelvuldig voorradig. We moesten het doen met een jas, een T-shirt en een trui om van daaruit toch maar in een gewone winkel een paar broeken en nog wat T-shirtjes te kopen.

Het brengt de stand van de kleerkast op volgende:

- 3 hoodies
- 3 T-shirten met lange mouw
- 5 T-shirten met korte mouw
- 3 jeansbroeken
- 1 hemd
- 2 dikke truien
- 2 jasjes (1 lederen en 1 regenjas)
- genoeg onderbroeken (ben de tel kwijt)
- 9 paar sokken
- 2 pyjama's
- 2 onderhemden
- 1 riem
- 2 paar schoenen
- 1 muts en een sjaal en een paar handschoenen

Heel wat minder dan de kleine zus. Maar we kunnen er weer even tegen en de zoon is tevreden. Benieuwd of deze minimale kleerkastinhoud voldoende zal zijn.

Kleerkast

Vandaag was de uitgelezen dag om de kleerkast van de jongste eens uit te mesten. De echte zomerspullen zoals topjes en shortjes kunnen terug de berging in en maken plaats voor lange broeken en T-shirten met lange mouwen.

De jongste heeft een overvloed aan kledij. Dat komt voor een deel doordat ik ruil met een vriendin. Zij geeft kledij die te klein is voor haar dochter aan mij en ik geef de kledij die te klein is voor onze zoon aan haar voor haar zoontje. Recht evenredig, al heb ik het gevoel dat zij meer kledij koopt dan ik.
Daar komt anderzijds nog bovenop dat meerdere vriendinnen en familieleden vaak dingen doneren plus de kledij die ik nog bijhield van de oudste dochter. Een massa aan kledij dus. Bijna een winkel vol.

Vorig jaar hield ik alles bij en puilde de kast van de dochter uit met als gevolg dat het overzicht volledig weg was en het meer stress veroorzaakte dan comfort.
Na het lezen van het hoofdstuk over kledij in het boek 'Zero Waste Home' kwam ik tot het besef dat ik zou moeten kiezen, weg doen en minderen om het overzicht te bewaren.

De bananendozen werden uitgehaald en elk stuk werd gepast. Van alles wat paste werd een strenge selectie gemaakt. Eerst elimineerde ik de dingen die IK niet mooi vind, dan de dingen die dochterlief niet mooi vindt en tenslotte werd er een voorkeur gemaakt zodat er enkel het nodige aantal stuks overbleven.

Van de 12 pyjama's (JAWEL!) bleven er 5 over. 10 T-shirten met lange mouwen mocht ze behouden, alsook 5 jurkjes. De jeansbroeken (ook 10 stuks) hebben we voorlopig bijgehouden en zullen we met de tijd uit sorteren. Eerst voelen welke wel en welke niet lekker zit.
Truitjes waren in de minderheid al hebben we er daar ook een paar van weg gedaan.

Waar de overgebleven stukken naartoe gaan? Wel, op mijn beurt geef ik de kledij weer door aan een andere vriendin die waarschijnlijk ook haar eigen selectie houdt. Ik schuif mijn stress dus gewoon lekker door.

Ik geloof trouwens dat ik voor de jongste in totaal nog niet meer dan 200 euro aan kledij heb gespendeerd, schoenen niet inbegrepen. Ze is ondertussen al bijna 5 jaar bij ons. Geld dat we aan leuke dingen kunnen spenderen zoals een weekendje aan zee of eens een etentje met het gezin.

Het is trouwens altijd een goede uitvlucht om af te spreken met je vriendinnen, het is sociaal, ecologisch én kostenbesparend. Wie wil dat nu niet?

I pick up plastic

Op facebook is er een groep. 'I pick up plastic', heet die groep. Je vindt er allerlei verhalen van mensen die op straat, op het strand en in de natuur plastic oprapen en er voor zorgen dat het gerecycleerd geraakt of op zijn minst bij het restafval terecht komt.

Waar ik woon, in de stad, is zo'n operatie een full time job. Zeker nu het zomer is en er veel frisdrank en water gedronken wordt. Overal ligt het vol afval. De berm die de twee districten hier scheidt, is bijna een afvalberm geworden.

Het oprapen van afval is fijn om over te lezen en ik juich het graag toe maar zelf de stap zetten is toch wel weer eentje dat veel moed vergt. En ook al krijg ik genoeg goede voorbeelden, de schaamte om bekeken te worden en bestempeld te worden als 'vies mens' is erg groot.

Ik begon dus met mijn eigen stoep. Die is de moeite om elke week eens te doen. Papiertjes van snoep, blikjes, flesjes, sigarettenpeuken, noem maar op. Met een grijper vinden zelfs de kinderen het een leuk jobke en gaat het nog eens vooruit ook.

Op weg naar school zag ik de laatste week zo veel flesjes en blikjes liggen dat ik me aangesproken voelde om toch meer te gaan doen. En gisteren ben ik begonnen. Zonder kinderen, aangezien het steeds stoppen met de fiets om iets op te rapen de nodige valpartijen en te laat komen op school zouden veroorzaken.
Op de weg terug naar huis en op weg naar school om de kinderen op te halen raapte ik enkel blikjes en flesjes waar ik gemakkelijk bij kon. De goot, de geul naast het fietspad of het speeltuintje waar we door fietsen.
Alles wat te vies was, te ver lag, te moeilijk bereikbaar was of reeds gebruikt was als toilet liet ik liggen. Het resultaat van drie fietstochtjes is er eentje van formaat. Ik verschoot er zelf van.

14 blikjes
10 flesjes
1 oliefles
1 kroonkurk

Of ik dit elke dag ga doen weet ik niet. Ik ga in ieder geval wel de stad er eens over mailen.

Etiketje

Het enige beetje afval aan onze schnitzel van de beenhouwer was dit kleine, stomme etiketje. Daar word ik nu blij van.

Zee

Een goede maand zijn de kinderen en ik al bezig met opruimen, verkopen en minimaliseren. En ik moet zeggen dat het best wat tijd en moeite kost. Langs de andere kant geeft het ook veel energie om afstand te doen van spullen die je nadien niet meer hoeft op te ruimen. Zo'n opgeruimde berging is toch echt fijner om in te lopen.
Er kwamen ook al dingen boven waarvan ik niet meer wist dat we ze nog hadden. Tijd dus om die zaken weg te doen. Niet gemist = niet nodig.

Ook plaatsen we (lees 'ik') elke dag wel iets van spullen op een verkoop site. Sommige dingen zijn meteen weg, andere blijven dan weer wat hangen.
Het is best wel spannend want met het geld gaan de kinderen en ik een weekend naar zee. Iets waar ze al lang naar uit kijken.

Nu is alleen de vraag of we op tijd ons doel gaan halen. Maar dat tripje komt er zeker en vast! Dat kunnen ze ons niet afpakken.

Dop

Ik bestelde voor de kinderen nog eens een brooddoos en een eetthermos bij Greenjump. De oude eetthermos van de oudste dochter is te kinderachtig om mee te nemen naar het middelbaar en de brooddoos van de jongste dochter was echt te klein geworden voor de steeds groter wordende honger.

Ik twijfelde nog om een nieuwe lekdichte dop te kopen voor mijn Klean Kanteen maar deed het uiteindelijk niet. Die zes euro kon ik best uitsparen want ik heb een dop die goed werkt, hij is alleen niet lek dicht.

En toen kreeg ik plots een reclame mail van Greenjump. Als je voor meer dan 35 euro aankoopt, krijg je een lekdichte dop gratis voor de Klean Kanteen.

Snel nog even een mail gestuurd naar de klantendienst of we nog in aanmerking kwamen voor de korting en vandaag kwam het pakje aan MET gratis dop.
Wat een geweldige service daar bij Greenjump! Dat mag toch eens gezegd, vond ik.

Bestek

Vandaag zouden we thuis blijven. En thuis blijven wil zeggen: opruimen. Althans voor mij. De kinders denken daar anders over.
Maar ze gingen wel mee naar de kringwinkel om het een en ander af te zetten. En we kwamen ook zonder spullen terug buiten. Hoera!

Eens terug thuis las ik op Facebook op de freecycle pagina dat er iemand op zoek is naar bestek en servies. Hm, daar hadden wij nog het een en ander van liggen, niet?

Zie hier de buit:

Alles werd uitgehaald en uitgelegd om samen met de echtgenoot te beslissen wat blijft en wat gaat.
Nadien kwamen er ook nog borden en tassen boven. Ik denk dat ik morgen iemand gelukkig ga maken.

Rommel

In het thema: "ontdoe jezelf eens van een hoop rommel" ben ik beginnen opruimen. De echtgenoot was sceptisch want als ik opruimen zeg bedoel ik meestal 'alles van plaats verleggen'.
Dit keer greep hij er dus naast want we zijn al drastisch bezig geweest om alle rommel fotografisch vast te leggen om dan op de tweedehands site te plaatsen.
Wat niet in perfecte staat is gaat naar de Kringwinkel of Opnieuw en Co. Al de rest proberen we aan kleine prijsjes te verkopen. Lukt dat niet, dan hebben ze bij Opnieuw en Co of de Kringwinkel meer werk aan ons.

Wie zijn 'we'? Wel eerst en vooral natuurlijk ikzelf. Goal is om me van al de persoonlijke spullen te ontdoen die ik niet nodig heb, niet gebruik, niet wil, lelijk vind, etc.
Dan zijn er de kinderen die veel moeite hebben met het gegeven maar toch het een en ander op de hoop hebben gelegd.
En uiteindelijk is er de echtgenoot die blijkbaar ineens de microbe te pakken heeft en gretig ingaat op mijn aanbod om alles te verpatsen.

Regels zijn de volgende:
- je neemt een item en gaat na of je het gebruikt
- gebruik je het nooit dan kan het weg
- hou niks bij uit schuldgevoel. Het is niet omdat je een roze glitter boa kreeg voor je verjaardag dat je die uit beleefdheid moet bijhouden ;-)
- geen duplicaten in huis hebben. Je hebt van sommige dingen echt niet meer dan een nodig. Ook niet van ovenhandschoenen, tenzij je er in slaagt om twee dingen tegelijk uit de oven te halen.
- maak foto's van items waar je een mooie herinnering aan hebt. Zo kan je er altijd nog eens naar kijken of maak een foto-album van alle tekeningen van je kind
- hou niks bij omdat het misschien ooit nog eens van pas zou komen. Als je het nog nodig hebt kan je het altijd goedkoop aanschaffen in de kringwinkel.
- leen dingen van mensen als je ze nodig hebt en leen je eigen spullen uit aan mensen die ze nodig hebben. Reiskoffers, boren, tuingereedschap, etc...

Kortom: doe alles weg wat je niet nodig hebt. Met minder spullen bespaar je meer tijd, meer geld en kan je meer genieten van het leven.