Economie

In de opleiding maatschappelijk werk zit ook een vak sociaal economische vraagstukken. Toen ik me inschreef voor het vak zakte de moed al in mijn schoenen. Economie had ik in de middelbare school al uitgebreid gezien en ik had niet echt zin in een herhaling van deze saaie materie.

Maar na de eerste les werd ik al lichtjes enthousiast want ik merkte dat deze docent iets extra wil bereiken met haar lessen. Ze heeft als het ware een missie. Een wel heel erg groene missie.

Naast het sociale aspect van de cursus werd er heel wat tijd besteed aan de ecologische kant van economie. Waar loopt het fout? Wat kan er beter? En vooral....wat kunnen wij doen?
Ik moet zeggen dat ik helemaal in mijn element was. 

Zo leerde ik vorige week dat, als we met zijn allen een beetje moeite doen, we een volledige kerncentrale zouden kunnen sluiten. Waaaw. Echt? En wat moeten we daar voor doen?
Geen elektriciteit verbruiken op piekmomenten bijvoorbeeld. Euh? Watte? Piekmomenten?

Als de bedrijven volle toeren draaien en dus veel energie verbruiken is het afgeraden ook nog eens een wasmachine, droogkast en oven aan te hebben staan. Als je daar dan nog eens bij gaat staan strijken of stofzuigen is het helemaal fout! Spreiding van energieverbruik maakt de behoefte aan extra energie-opwekkers overbodig.
Bedrijven werken dus meestal overdag tussen negen en vijf. Maar tot negen uur 's avonds zijn veel mensen nog aan het werk en ook veel mensen thuis.

Maar hoe moet dat dan? Ik dacht er even over na.
Wassen en strijken dus enkel in het weekend OF 's nachts of heel vroeg in de ochtend of laat op de avond. Euh......weekend dus! Praktisch gezien kan ik wel een was 's avonds insteken om dan heel vroeg op te zetten. Tegen negen uur moet er dan wel een wasje klaar zijn. 
Koken doen we steevast rond hetzelfde uur. Misschien de ovengerechten ook enkel voor in het weekend houden?

Ik ga er alvast eens op letten. En misschien doen jullie dat nu ook en dan zijn we weer met een paar mensen meer die op zijn minst proberen de zaak hier nog te redden.

Zakdoek

De herfst is helemaal aangebroken. We leven al weer even op winteruur en de eerste niesbuien hebben we gehad. In het begin van het schooljaar moesten we aan elk kind een doos papieren zakdoekjes meegeven voor in de klas. Deze dienen voor het snuiten van kleine tot grote snotneuzen en het opvangen van een troosteloos traantje.

Ik kaartte het vorig schooljaar al eens aan. Is het niet mogelijk om over te schakelen op stoffen zakdoeken? Er werd navraag gedaan bij de preventiedienst en er werd beslist dat het vanuit hygiënisch standpunt niet mag.
Of het echt nagevraagd werd, weet ik niet. De school is er klaarblijkelijk niet klaar voor, dat is duidelijk.

Maar ik zat eerder met een praktisch probleem dat waarschijnlijk iedereen al wel eens overkomen is.
Je haalt je propere was uit je wasmachine en het hangt vol papiervezels. Meestal hebben die vezels zich dan ook nog goed vastgezet op de natte was waardoor je uren plukplezier hebt. De zakken controleren voor de broek de was in ging? Oeps, vergeten!

Ik geef de kinderen dus een drietal stoffen zakdoeken mee naar school. Elke dag controleer ik, samen met de brooddoos en de drinkfles of er nog genoeg propere zakdoeken in het zakje zitten.

En natuurlijk spelen we al eens een zakdoek kwijt. Ook ik zal al wel eens een zakdoek verloren zijn. Mensen vragen zich dan af of dat niet erg duur wordt.
Nee hoor! Af en toe ga ik eens een kringwinkel binnen en zoek er naar zakdoeken. Die worden dan eerst grondig gewassen zodat er zeker geen bacteriën in zitten.
Tien cent vragen ze meestal voor een zakdoek. En als je ze niet kwijt speelt gaan ze in principe een heel leven mee. Wat kost een doos papieren zakdoekjes?

Geef toe, snuiten in zo'n leuke zakdoek is toch veel leuker dan in een vies papiertje.

Vlees

En dan denk je dat je goed bezig bent. Want je gaat met je eigen potjes naar de beenhouwer. Maar wat verkoopt die beenhouwer? Vlees. En veel vlees. En wat is er erg milieubelastend? Juist ja, vlees.

Mijn meme was dochter van een beenhouwer. Zij wist wat goed en slecht was. Er werd dan ook veel vlees gegeten thuis want van een vegetarische burger hadden mijn ouders nog nooit gehoord.
Natuurlijk was er wel kip en vis van tijd tot tijd of een eitje bij de spaghetti maar vaak was het een lekker stukje runds- of varkensvlees.

Ik denk dat ik 16 jaar was toen ik voor het eerst zo'n veggie-burger in het gezin introduceerde. Een echte knaller is het nooit geworden. En ik denk ook niet dat mijn ouders sinds mijn vertrek uit het ouderlijk huis, ooit nog een veggie-burger hebben aangeraakt.

Eens van thuis weg werd het financieel wat krap en werd er vaker vegetarisch gegeten. Uiteindelijk strandde het veggie-gebeuren op een enkele keer per week en zelfs dat halen we sommige weken niet. Ah nee, want een schelletje charcuterie voor op de boterham is toch zo lekker.

Tot je een nuchtere vegetariër in je klas krijgt die je omver slaat met een oersterk standpunt en een resem aan achtergrondinfo om "U" tegen te zeggen. Zij zet me met mijn twee voeten op de grond, geeft me een klap in mijn gezicht en ik zeg volmondig "Dank u'" want ik heb het verdiend. Ik ben toch niet echt goed bezig.

Voornemen is dus weer hernieuwd. Eerst was het plastic, dan afval in het algemeen, dan werd het gezonde voeding en nu vlees.

Vegetariër zal ik waarschijnlijk nooit worden. We proberen eerst maar eens af te kicken.

En als ik het niet doe voor het milieu, dan wel voor mijn allerliefste koe!

Fiets of auto?

Sinds september 2012 ben ik terug student. De school ligt aan het eilandje in Antwerpen (zo'n 10 km van ons huis) en het verkeer is 's ochtends druk. Ook parkeerplaats vinden is niet evident.
Toen ik aan mijn eerste jaar begon hadden ze ons al bang gemaakt. De straten rond de school, die gratis waren om te parkeren zouden betalend worden. Ik had niet veel zin om elke keer 7 euro of meer te betalen en nog minder in een boete.

Ik besloot dus in mijn eerste studieweek om een elektrische fiets aan te schaffen. Tweedehands want zo'n fiets is best duur. Enkel als het echt niet anders kon, nam ik de auto en dat leverde best frustraties op. Het was dan ook onmogelijk om 's avonds op tijd terug aan de school van de kinderen te staan. Bij thuiskomst was ik al helemaal gestresseerd en dan moest ik de drie kinderen en het avondeten nog trotseren.

Maar met de fiets is dat geen probleem. Je rijdt de file voorbij en geniet van de wind in je gezicht. Bezweet kom ik nooit toe op school. Ik stel de fiets zo in dat ik een minimaal aan inspanning moet leveren. Enkel in het naar huis rijden durf ik al eens wat meer moeite doen. Wat inspanning kan nooit kwaad, denk ik dan.

Maar was het nu echt sneller met de fiets? 's Avonds ging het zeker sneller maar was dat in de ochtend ook zo? Ik heb het me steeds afgevraagd.

Tot de ultieme test zich aanbood.

De vriendin N., die sinds dit jaar ook terug les volgt op de school, zette die ochtend haar zoon af aan de basisschool. Ook ik zette mijn kinderen af. Zij met de auto, ik met de fiets.
En ik kon het niet laten. "Om ter eerst?" hoorde ik mezelf roepen, om nog geen vijf minuten later al voorbij gereden te worden door een vriendin met een 'big smile' op haar gezicht.

De wedstrijd was een feit!

Sinds ik de tweedehands fiets heb ingeruild voor een nieuw exemplaar en de fietspaden rond de Singel vernieuw zijn, verloopt mijn fietstoer langs een omweg. Niets zo fijn als een gladgestreken fietspad, zonder hobbels en met weinig lichten. De extra kilometer die ik ervoor moet rijden zal mij dan een zorg zijn.
De Singel af, de Schelde langs. Mama groet 's morgens de dingen! (Paul van Ostaijen)

Maar ik moest me wel haasten want ik wou toch echt wel eerst zijn. Ik zette dus een tandje bij en werkte me die ochtend voor de fun in het zweet. Ik weet hoe het verkeer naar school druk en traag is dus was ik er vrij gerust in. Maar de gedachte om te verliezen van N. deed me sneller trappen.

Eenmaal aangekomen op mijn bestemming keek ik op mijn GSM. En tot mijn grote ergernis stond daar het bericht : 'Aangekomen en geparkeerd'. En dat vijf minuten voor mijn aankomst verzonden.
N. gaf nog toe dat het verkeer erg vlot was die ochtend maar het kon me niet erg sussen.

Verloren! En dan nog wel van een auto. Baal, baal.

Gelukkig vind ik het fietsen heel erg fijn en ik ben ik er van overtuigd dat ik die avond in de spits, zeker een kwartier voor vriendin N. terug thuis was. 
En als ik echt eens niet met de fiets kan, mag ik dan met je meerijden, N.?

Boodschappen

Gezucht en gepuf bij mensen rondom mij die het initiatief van verpakkingsvrij winkelen wel tof vinden maar er zelf niet toe komen.

Gekende uitvluchten zijn:

- ik vergeet altijd mijn eigen zak
- ik durf er niet mee aan te komen bij de slager
- ik heb nooit de juiste ingrediënten in huis
- het is makkelijker om het gewoon niet te doen

Herken je jezelf in minstens een van deze uitspraken? Dan is het tijd voor tips.
Want hoe doe je dat nu eigenlijk?
Wel het is simpel en niet simpel. Het allerbelangrijkste is plannen. Of je nu full-time werkt of thuiswerkende ouder bent, het enige wat je moet doen is plannen en organiseren.

Hier komen de tips:

1) Maak een boodschappenlijst die op een plek ligt waar iedereen hem ziet en kan aanvullen.
Best vermeld je de aankopen per winkel.

2) Kies de dag waarop je gaat winkelen op voorhand, als dat kan. De voorkeur gaat uit naar winkelen op de markt maar dat is voor de meesten onder ons moeilijk.

3) Bepaal met welke potjes je je aankopen zal doen. Ik gebruik deze om naar de slager te gaan. We hebben ook nog een groter exemplaar voor de worsten en ander vlees. Na een tijdje weet je precies hoe veel er in elk potje kan.

4) Zet je boodschappentas gevuld met propere potjes en zakjes op een strategische plaats

5) Zet ook in de auto altijd een bak of mand met zakjes en potjes voor in geval van nood

6) Koop je drank bij een drankenhandelaar die statiegeldflessen aanbiedt

7) Laat alles wat te veel verpakt is liggen in de winkel. Denk na of je het nodig hebt en of je het niet zelf kan maken. De eerste weken is dat zoeken maar het went.

8) Laad je boodschappen meteen uit bij thuiskomst en steek je zakjes terug op hun plaats

9) Durf de slager aanspreken. Meestal valt de confrontatie best mee en eens je vertrokken bent hoef je je niet langer te schamen.

10) Voel je niet schuldig als je toch eens iets koopt dat niet gepland was of heel erg veel verpakking bevat. Het is bijna niet mogelijk om verpakkingsvrij je inkopen te doen.

Eens per maand of per twee maanden wil ik een grote aankoop doen van wasmiddel, afwasmiddel en allesreiniger. Hiervoor houd ik alle lege flacons bij die ik dan wil hervullen bij Robuust of een andere winkel die deze zaken in bulk aanbiedt.

Vragen staat vrij! En veel plezier tijdens het winkelen.

Deodorant

Ik was vroeger een echt stinkerdje. Geen idee hoe dat komt. De ene mens heeft daar schijnbaar meer last van dan de andere.
Een klein fietstochtje kon me al doen ruiken en ik schaamde me daar erg over.

Geen idee of iemand het ooit geroken heeft. De Belg is op dat vlak nogal beleefd en geeft niet graag commentaar over een ander zijn geurtjes. Maar ik rook het zelf wel en alleen dat al was vervelend.

T-shirten moesten uit katoen gemaakt zijn, werden elke dag ververst (soms twee keer) en af en toe moest ik een truitje de vuilnisbak in kieperen omdat ik de geur er gewoon niet uit kreeg. Ook wassen op 60 graden bood soms geen oplossing.

Ik heb allerlei geprobeerd. Roldeo, spuitdeo, zweetstopper. Niets dat echt hielp en het blijkt allemaal nog eens schadelijke stoffen te bevatten. Waar zijn we toch mee bezig?

In juni ontdekte ik de zelfgemaakte deodorant. En tsja, zeg nu zelf, wat had ik te verliezen?
Het was wel even wennen om de pasta elke ochtend onder mijn arm te smeren maar met de zomermaanden in volle gang was dit de ultieme test.

Tot mijn grote vreugde ontdekte ik dat er geen geur meer was. Ik zweet nog wel maar de geurtjes worden mooi geneutraliseerd door de maïzena in de pasta. Ook werkt de kokosolie en de natriumbicarbonaat anti-bacteriëel zodat de beestjes geen schijn van kans meer hebben.

Een T-shirt gaat nu twee dagen mee en kan in de was op dertig graden. Ik voel me terug schoon en vrij en hoef geen schadelijke stoffen op mijn lijf te spuiten. En als ik een reclame op televisie zie voor deodorant, dan moet ik daar eens hartelijk om lachen!

En ik hoef ook niet meer op die lelijke flacons te kijken. NAH!

Suiker

Sinds ik begonnen ben aan mijn milieu-programma hier thuis, is er toch al het een en ander veranderd. Het voornaamste is dat de afvalberg met meer dan de helft verminderd is. Ook kopen we bewuster in, wat ook inhoudt dat we veel dingen gewoon niet kopen.

De verleiding tot het kopen is gewoon minder groot en zelfs de kinderen beginnen stilaan spontaan mee te draaien. Ik hoef hen daar zelfs niet toe te dwingen.

We bakken nu zelf ook al onze koekjes. Soms leidt dat tot frustratie door tijdsgebrek en het plezier van bakken is er een beetje af. Maar toch doen we ons best en nu ook de oudste dochter weet hoe ze een cake moet bakken, komt het allemaal wel in orde.

Maar door het bakken is me wel het een en ander opgevallen. Namelijk hoe veel suiker en boter er in die dingen zit. In het begin van mijn project kocht ik een vijf kilo zak suiker om zo weinig mogelijk afval te hebben. De echtgenoot ging in de tegenaanval en gelijk heeft hij. Zo veel suiker. Dat kan toch niet goed zijn.

Ik ging dus op zoek naar een beter alternatief. Voorlopig ben ik bij ongeraffineerde rietsuiker beland. Maar volgens mij kan het nog beter.
Aspartaam, stevia en andere vervangers vind ik maar niks. Stevia omwille van de smaak en al de rest omwille van de chemie die er in zit. 

Dus als er mensen zijn die een beter voorstel hebben, dan hoor ik het graag. Mijn dagelijkse koekje schrappen is nu eenmaal geen optie.