Kerstcadeautjes

Het gaat snel, veel te snel. Kerst is weer in aantocht en daar horen cadeautjes bij.
Ik ben, eerlijk gezegd, niet zo te vinden voor cadeautjes. Ik erger me dan ook blauw aan al die kleine frul die op school gegeven wordt.
In de klas worden kleine feestjes georganiseerd waar een cadeautje van drie of vijf euro bij hoort. In de jeugdbeweging al hetzelfde liedje.

Mijn kinderen komen met de grootste brol terug naar huis en ik zucht dan. Meestal is deze frul ook al na vijf minuten kapot en belandt dus in mijn vuilbak. Spijtige zaak. Van mij mogen ze stoppen met die onzin. En de eerste die beweert dat kinderen blij worden van dit soort geeffeestjes mag naast mijn vuilbak komen staan als er weer een speeltje het begeven heeft.

Maar ik doe dus wel mee want eigenlijk kan ik niet echt anders. Ik was al blij dat er tenminste een juf het cadeauproject genegeerd had.
De cadeautjes die met onze kinderen mee naar school gingen werden zorgvuldig uitgekozen. Niet te milieubelastend en niet al te breekbaar. Bruikbaar en kindvriendelijk.
Dit alles in gerecycleerd inpakmateriaal van de voorbije jaren. Eigenlijk spijtig dat mijn kinderen hun eigen cadeautje niet terug mee naar huis mogen nemen.

Voor de juffen had ik het mezelf gemakkelijk gemaakt. Geen honderdduizendste mok voor de allerliefste juf. Nee, dit keer iets eetbaars.
Koekjes bakken doe ik graag. Mooi blikken, herbruikbaar doosje om het in te steken en klaar.

Van dit alles belandt niets in de vuilbak. Het is eetbaar of herbruikbaar. En zelfs als ze het niet zouden lusten is dat nog geen ramp want de inhoud is 100 procent biologisch afbreekbaar.

Een groene kerst gewenst!

Fruitsnoepjes

Vandaag was het tijd om verpakkingsloze snoepjes te maken. Gezond en goed voor het milieu, twee vliegen in een klap.

Wat heb je nodig?
- een kop gedroogd fruit (in mijn geval pruimen en abrikozen)
- een kop noten (gemengd)
- een kop dadels (mogen ook vijgen zijn)

Buiten de pruimen en de abrikozen kocht ik alles bij Robuust, de verpakkingsloze winkel

Doe alles in een keukenrobot en mix fijn tot het geheel een bol vormt

Schik de pasta in een schotel en druk stevig aan. Je kan de snoepjes zo dik maken als je wilt.
Plaats de schotel dan in de koelkast zodat alles kan opstijven.

Na ongeveer een uurtje kan je blokjes snijden van de pasta. De snoepjes bewaar je best in de koelkast. Zo blijven ze hun vaste vorm behouden.

Smakelijk! (Ook heel lekker bij een kaasschotel)

Waterfactuur

Het gezicht van de poetsvrouw sprak boekdelen toen ik haar uitlegde waarom we steeds het water in de badkuip laten staan. Ze vroeg zich dat al een tijdje af en had niet gerekend op een weloverwogen antwoord.

Het is simpel. Al geruime tijd klaagt er iemand in huis (ik noem geen namen) over een te hoge waterfactuur. Nu de elektriciteitsrekening bijna nul is, valt het op dat veel van ons geld naar de waterfactuur gaat.
Het was dus tijd voor actie.

Tegelijk met mijn milieu-vriendelijk huisproject pakten we dit aan. Bij het douchen gebruiken we het dopje om te voorkomen dat het water weg spoelt. De badkuip vult zich dan met het water dat we gebruiken om ons te wassen.
Na het wassen hergebruiken we dit water dan weer om het toilet in de badkamer door te spoelen.

We beperken het tot het toilet in de badkamer. Het moet nog praktisch blijven en ik vrees dat als ik mijn vijfjarige kleuter met emmers laat sleuren, dit geen goed resultaat zal opleveren.

Als we dat even uitrekenen komen we toch al snel op een besparing van 100 liter drinkwater per dag.
We gaan er vanuit dat we ongeveer 10 keer per dag doorspoelen met een emmer van 10 liter.
Dat is 36500 liter op een jaar!!!!

Ik zoek nu nog een oplossing voor het toilet dat beneden staat. Alle tips zijn welkom!

Economie

In de opleiding maatschappelijk werk zit ook een vak sociaal economische vraagstukken. Toen ik me inschreef voor het vak zakte de moed al in mijn schoenen. Economie had ik in de middelbare school al uitgebreid gezien en ik had niet echt zin in een herhaling van deze saaie materie.

Maar na de eerste les werd ik al lichtjes enthousiast want ik merkte dat deze docent iets extra wil bereiken met haar lessen. Ze heeft als het ware een missie. Een wel heel erg groene missie.

Naast het sociale aspect van de cursus werd er heel wat tijd besteed aan de ecologische kant van economie. Waar loopt het fout? Wat kan er beter? En vooral....wat kunnen wij doen?
Ik moet zeggen dat ik helemaal in mijn element was. 

Zo leerde ik vorige week dat, als we met zijn allen een beetje moeite doen, we een volledige kerncentrale zouden kunnen sluiten. Waaaw. Echt? En wat moeten we daar voor doen?
Geen elektriciteit verbruiken op piekmomenten bijvoorbeeld. Euh? Watte? Piekmomenten?

Als de bedrijven volle toeren draaien en dus veel energie verbruiken is het afgeraden ook nog eens een wasmachine, droogkast en oven aan te hebben staan. Als je daar dan nog eens bij gaat staan strijken of stofzuigen is het helemaal fout! Spreiding van energieverbruik maakt de behoefte aan extra energie-opwekkers overbodig.
Bedrijven werken dus meestal overdag tussen negen en vijf. Maar tot negen uur 's avonds zijn veel mensen nog aan het werk en ook veel mensen thuis.

Maar hoe moet dat dan? Ik dacht er even over na.
Wassen en strijken dus enkel in het weekend OF 's nachts of heel vroeg in de ochtend of laat op de avond. Euh......weekend dus! Praktisch gezien kan ik wel een was 's avonds insteken om dan heel vroeg op te zetten. Tegen negen uur moet er dan wel een wasje klaar zijn. 
Koken doen we steevast rond hetzelfde uur. Misschien de ovengerechten ook enkel voor in het weekend houden?

Ik ga er alvast eens op letten. En misschien doen jullie dat nu ook en dan zijn we weer met een paar mensen meer die op zijn minst proberen de zaak hier nog te redden.

Zakdoek

De herfst is helemaal aangebroken. We leven al weer even op winteruur en de eerste niesbuien hebben we gehad. In het begin van het schooljaar moesten we aan elk kind een doos papieren zakdoekjes meegeven voor in de klas. Deze dienen voor het snuiten van kleine tot grote snotneuzen en het opvangen van een troosteloos traantje.

Ik kaartte het vorig schooljaar al eens aan. Is het niet mogelijk om over te schakelen op stoffen zakdoeken? Er werd navraag gedaan bij de preventiedienst en er werd beslist dat het vanuit hygiënisch standpunt niet mag.
Of het echt nagevraagd werd, weet ik niet. De school is er klaarblijkelijk niet klaar voor, dat is duidelijk.

Maar ik zat eerder met een praktisch probleem dat waarschijnlijk iedereen al wel eens overkomen is.
Je haalt je propere was uit je wasmachine en het hangt vol papiervezels. Meestal hebben die vezels zich dan ook nog goed vastgezet op de natte was waardoor je uren plukplezier hebt. De zakken controleren voor de broek de was in ging? Oeps, vergeten!

Ik geef de kinderen dus een drietal stoffen zakdoeken mee naar school. Elke dag controleer ik, samen met de brooddoos en de drinkfles of er nog genoeg propere zakdoeken in het zakje zitten.

En natuurlijk spelen we al eens een zakdoek kwijt. Ook ik zal al wel eens een zakdoek verloren zijn. Mensen vragen zich dan af of dat niet erg duur wordt.
Nee hoor! Af en toe ga ik eens een kringwinkel binnen en zoek er naar zakdoeken. Die worden dan eerst grondig gewassen zodat er zeker geen bacteriën in zitten.
Tien cent vragen ze meestal voor een zakdoek. En als je ze niet kwijt speelt gaan ze in principe een heel leven mee. Wat kost een doos papieren zakdoekjes?

Geef toe, snuiten in zo'n leuke zakdoek is toch veel leuker dan in een vies papiertje.

Vlees

En dan denk je dat je goed bezig bent. Want je gaat met je eigen potjes naar de beenhouwer. Maar wat verkoopt die beenhouwer? Vlees. En veel vlees. En wat is er erg milieubelastend? Juist ja, vlees.

Mijn meme was dochter van een beenhouwer. Zij wist wat goed en slecht was. Er werd dan ook veel vlees gegeten thuis want van een vegetarische burger hadden mijn ouders nog nooit gehoord.
Natuurlijk was er wel kip en vis van tijd tot tijd of een eitje bij de spaghetti maar vaak was het een lekker stukje runds- of varkensvlees.

Ik denk dat ik 16 jaar was toen ik voor het eerst zo'n veggie-burger in het gezin introduceerde. Een echte knaller is het nooit geworden. En ik denk ook niet dat mijn ouders sinds mijn vertrek uit het ouderlijk huis, ooit nog een veggie-burger hebben aangeraakt.

Eens van thuis weg werd het financieel wat krap en werd er vaker vegetarisch gegeten. Uiteindelijk strandde het veggie-gebeuren op een enkele keer per week en zelfs dat halen we sommige weken niet. Ah nee, want een schelletje charcuterie voor op de boterham is toch zo lekker.

Tot je een nuchtere vegetariër in je klas krijgt die je omver slaat met een oersterk standpunt en een resem aan achtergrondinfo om "U" tegen te zeggen. Zij zet me met mijn twee voeten op de grond, geeft me een klap in mijn gezicht en ik zeg volmondig "Dank u'" want ik heb het verdiend. Ik ben toch niet echt goed bezig.

Voornemen is dus weer hernieuwd. Eerst was het plastic, dan afval in het algemeen, dan werd het gezonde voeding en nu vlees.

Vegetariër zal ik waarschijnlijk nooit worden. We proberen eerst maar eens af te kicken.

En als ik het niet doe voor het milieu, dan wel voor mijn allerliefste koe!

Fiets of auto?

Sinds september 2012 ben ik terug student. De school ligt aan het eilandje in Antwerpen (zo'n 10 km van ons huis) en het verkeer is 's ochtends druk. Ook parkeerplaats vinden is niet evident.
Toen ik aan mijn eerste jaar begon hadden ze ons al bang gemaakt. De straten rond de school, die gratis waren om te parkeren zouden betalend worden. Ik had niet veel zin om elke keer 7 euro of meer te betalen en nog minder in een boete.

Ik besloot dus in mijn eerste studieweek om een elektrische fiets aan te schaffen. Tweedehands want zo'n fiets is best duur. Enkel als het echt niet anders kon, nam ik de auto en dat leverde best frustraties op. Het was dan ook onmogelijk om 's avonds op tijd terug aan de school van de kinderen te staan. Bij thuiskomst was ik al helemaal gestresseerd en dan moest ik de drie kinderen en het avondeten nog trotseren.

Maar met de fiets is dat geen probleem. Je rijdt de file voorbij en geniet van de wind in je gezicht. Bezweet kom ik nooit toe op school. Ik stel de fiets zo in dat ik een minimaal aan inspanning moet leveren. Enkel in het naar huis rijden durf ik al eens wat meer moeite doen. Wat inspanning kan nooit kwaad, denk ik dan.

Maar was het nu echt sneller met de fiets? 's Avonds ging het zeker sneller maar was dat in de ochtend ook zo? Ik heb het me steeds afgevraagd.

Tot de ultieme test zich aanbood.

De vriendin N., die sinds dit jaar ook terug les volgt op de school, zette die ochtend haar zoon af aan de basisschool. Ook ik zette mijn kinderen af. Zij met de auto, ik met de fiets.
En ik kon het niet laten. "Om ter eerst?" hoorde ik mezelf roepen, om nog geen vijf minuten later al voorbij gereden te worden door een vriendin met een 'big smile' op haar gezicht.

De wedstrijd was een feit!

Sinds ik de tweedehands fiets heb ingeruild voor een nieuw exemplaar en de fietspaden rond de Singel vernieuw zijn, verloopt mijn fietstoer langs een omweg. Niets zo fijn als een gladgestreken fietspad, zonder hobbels en met weinig lichten. De extra kilometer die ik ervoor moet rijden zal mij dan een zorg zijn.
De Singel af, de Schelde langs. Mama groet 's morgens de dingen! (Paul van Ostaijen)

Maar ik moest me wel haasten want ik wou toch echt wel eerst zijn. Ik zette dus een tandje bij en werkte me die ochtend voor de fun in het zweet. Ik weet hoe het verkeer naar school druk en traag is dus was ik er vrij gerust in. Maar de gedachte om te verliezen van N. deed me sneller trappen.

Eenmaal aangekomen op mijn bestemming keek ik op mijn GSM. En tot mijn grote ergernis stond daar het bericht : 'Aangekomen en geparkeerd'. En dat vijf minuten voor mijn aankomst verzonden.
N. gaf nog toe dat het verkeer erg vlot was die ochtend maar het kon me niet erg sussen.

Verloren! En dan nog wel van een auto. Baal, baal.

Gelukkig vind ik het fietsen heel erg fijn en ik ben ik er van overtuigd dat ik die avond in de spits, zeker een kwartier voor vriendin N. terug thuis was. 
En als ik echt eens niet met de fiets kan, mag ik dan met je meerijden, N.?