Toiletgerief

Laten we het eens over toiletgerief hebben. Ik heb zelf altijd gedacht heel veel nodig te hebben. Op vakantie en verplaatsing had ik altijd gigantisch veel mee. Dingen die ik soms helemaal niet nodig had of in hoeveelheden die echt compleet overdreven waren. De meeste dingen zaten ook vol chemische stoffen en dus eigenlijk nog schadelijk ook.

Volgende week ga ik op tweedaagse naar Amsterdam voor een opleiding.
Dit is wat ik mee neem aan toiletgerief:

Links bovenaan een potje natriumbicarbonaat. Ik gebruik het om mijn tanden te poetsen en het helpt ook bij maagzuur. Daarnaast een stukje shampoo, een scheermesje met extra mesjes (die ik overigens gewoon ga thuis laten), een tandenborstel en een stuk zeep.
De steen onderaan links is een aluinsteen die ik als deodorant gebruik.

Ik kijk helemaal uit naar mijn tripje!

Marie

Ooit al van Marie Kondo gehoord?

Ik hoorde via een facebookgroepje over minimaliseren haar naam voor het eerst. Ze schijnt een boek te hebben geschreven over opruimen. Iets wat ik, zoals vele andere mensen, dagelijks doe. Saai, zou je misschien denken maar eigenlijk ruim ik best graag op. Het maakt mijn hoofd leeg en geeft me rust. De rommel wordt alleen steeds meer en meer omdat er ook steeds meer en meer binnen komt en veel te weinig terug buiten gaat.
Ik kan me best storen aan die rondslingerende spullen. Vooral als ze van mijzelf zijn en ik geen vast plekje gevonden heb om het op te bergen. De spullen van een ander leg ik gewoon in hun kamer of bureau en dan is het verder mijn probleem niet meer. Moeilijker wordt het in gedeelde ruimten zoals de badkamer of de keuken. Daar lukt het me niet om orde te scheppen. Misschien moeten we met zijn allen het boek eens lezen. Of kan ik het voorlezen als sprookje. Dat zou nog eens fijn zijn.

Maar nu willen jullie natuurlijk weten wat Marie te zeggen heeft. Wel, om eerlijk te zijn weet ik het niet precies want ik heb het boek nog niet gelezen. In grote lijn gaat het er over dat je de dingen waar je geen goed gevoel van krijgt weg doet.
Je legt al je spullen voor je neer en neemt ze een voor een vast en stelt jezelf de vraag: "Word ik hier gelukkig van?". Is het antwoord nee dan kan het weg.

Ik ging met mijn kleerkast alvast aan de slag. Erg gelukkig word ik precies niet van die stapel kleurrijke stofjes want ik deed zeker 50 kledingstukken weg.




Wat overblijft is zeker een even grote stapel maar dan wel kleding waar ik me goed in voel. De foto hieronder is uiteraard maar een klein deel van het geheel. De volgende stap wordt minimaliseren maar daar ben ik duidelijk nog niet aan toe.



Iemand interesse in kledij maatje 38-40? Steeds welkom om eens te komen snuisteren!

Boxer

De zoon groeit snel en zijn kleding is bijna niet bij te houden. Gelukkig hadden we al geminimaliseerd op zijn kleerkast wat veel kosten uitspaart. Minimaliseren doe ik overigens niet op ondergoed. Daar heb je veel van nodig zodat er niet constant gewassen moet worden en er ook steeds nog een proper exemplaar over is voor als je terug komt uit vakantie.
Maar het ondergoed is dus ook te klein en ik plande in mijn hoofd al een trip naar de kledingzaak voor een stapeltje kleurige boxers.
Helaas is de tijd beperkt en ben ik al blij dat er propere, iets te kleine exemplaren in zijn kast belanden. Geen tijd om te shoppen. Ik baal er een beetje van.

Vandaag, bij het sorteren van de was vond ik een boxer van de echtgenoot. Een kapotte boxer. Ik stond er even mee in mijn hand (hij was al gewassen en droog ;-)) toen ik plots een briljant idee kreeg. Daar kon ik toch een kleintje van maken?

Met de schaar, de overlock en de naaimachine ging ik aan de slag en maakte van een grote boxer een kleintje voor de zoon. Zo, dat is er al een, nu de andere 10 nog.

theelichtjes

Theelichtjes zijn iets van de echtgenoot. Ik kan hem geen ongelijk geven. Het brengt sfeer en gezelligheid in huis. Vooral in de koude wintermaanden zoals nu dus.
Alleen komen ze vaak met veel afval.
Gelukkig zamelt IKEA de aluminium schaaltjes terug in. Wat ze er mee doen weet ik niet maar ze worden in ieder geval gerecycleerd.

Dus als u nog eens naar IKEA gaat, vergeet dan vooral uw theelichtjes afval niet!

Spork

Onderweg eten is altijd een uitdaging als je geen afval aanvaardt. Meestal doet dat probleem zich in de zomer voor als ik met de kinderen ergens naartoe ga zoals een pretpark of een zwembad.
Bestek meesleuren is dan weer niet altijd even makkelijk. Voor ieder een bestek op zak hebben neemt veel plaats in beslag.

Al een hele tijd geleden vernam ik dat er zoiets bestaat als een 'spork'. Het klinkt als iets uit een Star-Trek film en eigenlijk ziet het er ook een beetje alien-achtig uit.
De spork is een kruising tussen een 'spoon' en een 'fork'. Dus tussen een lepel en een vork.
Prettig is dat ze allemaal mooi in elkaar passen en bijna geen plaats innemen in mijn handtas. Ze passen ook nog eens perfect in het snackdoosje van de kinderen. Wat wil een mens nog meer?

Ik vond er 7 op de rommelmarkt voor een luttele 50 cent. Kan je niet voor sukkelen, toch?

Kleerkast nummer twee

De zoon was dit keer aan de beurt en ook hij weet erg goed wat hij wil als het op kledij aan komt.
Voor hem is het shoppen het grootste obstakel, niet het uitsorteren van wat te klein is. Zowat de hele inhoud van de kleerkast ging op de stapel 'te klein' of 'niet mooi'.

De zoon groeit erg snel, zowel in de lengte als in de breedte. 'Nen bear van ne kerel' al is hij nog maar negen. Wat bovenkledij betreft is dat gemakkelijk maar broeken zijn vaak te lang als ze in de lende passen en meestal spannen jeansbroeken zo dat je er compassie mee krijgt. Maar hele dagen in een jogging rond lopen zie ik ook niet echt zitten.

Het plan was dus om de tweedehands winkel in de stad onveilig te maken. Ik dacht dat het wel handig zou zijn. Alles hangt er mooi volgens kleur bij elkaar. Alle jassen, broeken en T-shirten bij elkaar op rekken. Het enige wat je moet doen is de juiste maat vinden. Geen tijdverspilling, geen geldverspilling en vooral.....geen zeurende negenjarige aan je been.

De oogst was jammer genoeg klein. Tweedehands kledij in zijn maat is niet veelvuldig voorradig. We moesten het doen met een jas, een T-shirt en een trui om van daaruit toch maar in een gewone winkel een paar broeken en nog wat T-shirtjes te kopen.

Het brengt de stand van de kleerkast op volgende:

- 3 hoodies
- 3 T-shirten met lange mouw
- 5 T-shirten met korte mouw
- 3 jeansbroeken
- 1 hemd
- 2 dikke truien
- 2 jasjes (1 lederen en 1 regenjas)
- genoeg onderbroeken (ben de tel kwijt)
- 9 paar sokken
- 2 pyjama's
- 2 onderhemden
- 1 riem
- 2 paar schoenen
- 1 muts en een sjaal en een paar handschoenen

Heel wat minder dan de kleine zus. Maar we kunnen er weer even tegen en de zoon is tevreden. Benieuwd of deze minimale kleerkastinhoud voldoende zal zijn.

Kleerkast

Vandaag was de uitgelezen dag om de kleerkast van de jongste eens uit te mesten. De echte zomerspullen zoals topjes en shortjes kunnen terug de berging in en maken plaats voor lange broeken en T-shirten met lange mouwen.

De jongste heeft een overvloed aan kledij. Dat komt voor een deel doordat ik ruil met een vriendin. Zij geeft kledij die te klein is voor haar dochter aan mij en ik geef de kledij die te klein is voor onze zoon aan haar voor haar zoontje. Recht evenredig, al heb ik het gevoel dat zij meer kledij koopt dan ik.
Daar komt anderzijds nog bovenop dat meerdere vriendinnen en familieleden vaak dingen doneren plus de kledij die ik nog bijhield van de oudste dochter. Een massa aan kledij dus. Bijna een winkel vol.

Vorig jaar hield ik alles bij en puilde de kast van de dochter uit met als gevolg dat het overzicht volledig weg was en het meer stress veroorzaakte dan comfort.
Na het lezen van het hoofdstuk over kledij in het boek 'Zero Waste Home' kwam ik tot het besef dat ik zou moeten kiezen, weg doen en minderen om het overzicht te bewaren.

De bananendozen werden uitgehaald en elk stuk werd gepast. Van alles wat paste werd een strenge selectie gemaakt. Eerst elimineerde ik de dingen die IK niet mooi vind, dan de dingen die dochterlief niet mooi vindt en tenslotte werd er een voorkeur gemaakt zodat er enkel het nodige aantal stuks overbleven.

Van de 12 pyjama's (JAWEL!) bleven er 5 over. 10 T-shirten met lange mouwen mocht ze behouden, alsook 5 jurkjes. De jeansbroeken (ook 10 stuks) hebben we voorlopig bijgehouden en zullen we met de tijd uit sorteren. Eerst voelen welke wel en welke niet lekker zit.
Truitjes waren in de minderheid al hebben we er daar ook een paar van weg gedaan.

Waar de overgebleven stukken naartoe gaan? Wel, op mijn beurt geef ik de kledij weer door aan een andere vriendin die waarschijnlijk ook haar eigen selectie houdt. Ik schuif mijn stress dus gewoon lekker door.

Ik geloof trouwens dat ik voor de jongste in totaal nog niet meer dan 200 euro aan kledij heb gespendeerd, schoenen niet inbegrepen. Ze is ondertussen al bijna 5 jaar bij ons. Geld dat we aan leuke dingen kunnen spenderen zoals een weekendje aan zee of eens een etentje met het gezin.

Het is trouwens altijd een goede uitvlucht om af te spreken met je vriendinnen, het is sociaal, ecologisch én kostenbesparend. Wie wil dat nu niet?